Terug in Europa

De laatste tijd heb ik een paar keer de vraag gekregen of ik het jammer vind dat de reis bijna voorbij is. Een lastige vraag. Aan de ene kant wel: het is heel leuk en elke dag is een avontuur. Aan de andere kant is dat niet iets wat onbeperkt aangenaam blijft: een aantal nachten achter elkaar in hetzelfde bed slapen heeft ook wel wat en ik kijk er naar uit om in Malden/Nijmegen weer op een vaste plek te verblijven, mijn vrienden en familie te zien maar vooral om serieus aan de slag te gaan met een aantal doelen. Ik vind het jammer dat deze ‘4 + 1 maanden’ reis er bijna op zit, maar ik heb ook zin om mijn leven in Nederland weer op te pakken.

Ik kijk er met een goed gevoel op terug: ik heb meer geleerd en meer meegemaakt in een kortere tijd dan oorspronkelijk gepland.

De Centraal-Europareis tot nu toe is alles wat ik had gehoopt dat het zou zijn. Gezellige ‘overkomers’ uit Nederland, mooie natuur, interessante geschiedenis en fascinerende Couchsurf-ervaringen. Couchsurfen is nu al iets waarvan ik besloten heb ik dat ik het vaker ga doen.

Ik geniet van de bezoekjes uit Nederland. Met ‘genieten’ bedoel ik hier niet: sjongejonge wat was het een gekkigheid. Ik vind het op de eerste plaats gewoon superleuk om weer eens bekende gezichten te zien. Daarnaast is het interessant om te merken dat je iemand als je een aantal dagen 24/7 met elkaar doorbrengt toch op een andere manier leert kennen.

De memorabele avonturen die je tijdens zo’n reis meemaakt zijn talrijk. In Praag genoot ik van de indrukwekkende bezienswaardigheden. In Tabor verbleef ik bij een koppel van 70+ dat me zó veel interessante verhalen vertelde over het leven tijdens communisme; ik zat werkelijk aan hun lippen gekluisterd. Je leert er zo ontzettend veel van. In Cesky Krumlov ontmoette ik tussen de Middeleeuwse gebouwen een wandelende pop welke later een meisje uit Hong Kong bleek te zijn dat simpelweg volgens de laatste Aziatische mode gekleed gaat. In Benesov maakte ik een enerverende maandagavond mee in de meest lokale Sovjetkroeg die je je kan indenken: toog uit de jaren dertig en verwarming via een ouderwetse openhaard. Het vetste in Brno vond ik de verbazingwekkend mooie Punkva cave in het Moravsky grottencomplex, al was slapen in een bunker ook iets wat ik niet snel zal vergeten.

Het hachelijkste moment beleefde ik zondagavond. Het hipsterkoppel bij wie ik die nacht verbleef nam me mee om een biertje te drinken in een vervallen voetbalstadion net buiten het centrum van Brno. Om binnen te komen en de buitenste ring van de tribunes te bereiken moesten we een aantal hekken en dergelijke over, wat er door alle gladheid niet makkelijker op werd. Vanaf daar hadden we echter een prachtig uitzicht op de stad en het besneeuwde voetbalveld. Een bijzondere plek om een biertje te drinken, zo’n ruïneachtig voetbalstadion. Minder leuk was dat we daarna moesten rennen voor de politie.

Wat me het meest boeit, is weten hoe het was of is om te leven in een bepaalde locatie in een bepaald tijdperk. Net zoals in Afrika hebben de gesprekken met de locals me vooral doen inzien hoeveel ik hiervan eigenlijk niet weet. Het verbaast me telkens hoe schraal het beeld dat ik had bij een bepaalde regio (Arabisch Egypte, West-Afrika, voormalig communistische landen) afsteekt bij de veel complexere en genuanceerdere verhalen die ik te horen krijg van de mensen zelf.

Ik hoop dat ik deze nieuwsgierigheid mijn leven lang blijf behouden. Ik verwacht mijn wereldbeeld nog vaak te moeten bijstellen. Heb er nu al zin in.