Ik mis reizen

Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik mis reizen. Ik ben alweer bijna vier weken in Senegal en het gaat hier z’n gangetje. Maar dat is nou precies het probleem: het gangetje is niet zo spectaculair. Het lesgeven is aardig, maar niet mega leuk, omdat het contact met mijn leerlingen en collega’s erg basaal is. De mensen spreken nogal beperkt Engels en mijn Frans, hoewel niet volledig afwezig, is niet goed genoeg om echt gesprekken te kunnen voeren. Mijn leerlingen zijn rond de tien jaar oud; het niveau van de lessen ligt niet zo hoog. Dat er dan in de pauzes en andere dode momenten geen andere international is om de tijd mee door te brengen maakt dat ik me op zulke ogenblikken regelmatig verveel.

In die drie weken heb ik in het weekend steeds wel tripjes gemaakt met Raphael – die vriend uit Cairo die in Dakar woont – en met nieuwe amigo’s.. Zo ben ik een dag naar Gorée geweest. Dit is een eiland voor de kust van Dakar wat vroeger een belangrijke rol vervulde in de slavenhandel. Het was indrukwekkend om de daarvoor gebouwde faciliteiten op het eiland te zien. Je leest wel eens over het slavernijverleden maar als je op zo’n manier ermee in contact komt wordt je begrip van zo’n historische gebeurtenis een stuk rijker. Daarbuiten is Gorée overigens een erg leuk eiland om te zijn. Het kleurrijke straatbeeld en de loslopende dieren geven een nostalgische, filmistische indruk. Ook het ‘Monument de la Renaissance Africaine’ en het ‘Hann Parc Zoologique’ konden op een bezoekje rekenen. Veel toeristische hotspots heeft Dakar verder niet.

Maar goed. Dat er geen groep internationals is en dat AIESEC hier nauwelijks uitstapjes organiseert werkt niet echt mee aan de avontuurlijkheid van mijn leven hier. Ik ben bijvoorbeeld pas één keer buiten Dakar geweest. Mijn eerste drie weken in Egypte hadden zoveel avontuur dat ik vaak behoefte had aan kalm moment voor mezelf. Hier is het precies omgedraaid. Het werkende leventje dat ik nu heb voelt niet echt aan als reizen. Dat is op zich geen probleem, maar dan moet het werk wel vervullend zijn. Dat is het nu niet.

Bovenal heb ik gewoon zin om op avontuur te gaan. Om weer echt te reizen. De combinatie van dit verlangen en het niet altijd even boeiende ‘gangetje’ van mijn dagelijkse leven maakt dat ik soms het gevoel heb dat ik mijn tijd aan het verdoen ben.

Ik heb het idee opgevat om na Senegal door Oost-Europa te gaan reizen. In Luxor heb ik een Japanse vriend gemaakt (Shigeru) die ik wil opzoeken in Boedapest, waar hij dit academisch jaar studeert. Vanuit daar wil ik naar Nederland reizen. Het lijkt me leuk om dit samen met Nederlandse vrienden/familie/kennissen te doen. Ik trek backpackend de regio door, en het lijkt me gaaf als mensen zo nu en dan bij me aansluiten: bijvoorbeeld een weekendje langskomen in een Oost-Europese stad of meereizen van de ene naar de andere locatie. Klein probleempje alleen: Shigeru is ook aan het backpacken en is alleen het weekend van 14 januari in Boedapest. Hij vertrekt vlak daarna om twee weken door Oekraïne, Azerbeidzjan en Georgië te reizen en vroeg of ik zin heb om mee te gaan. Een superleuk idee, maar 14 januari is echt al snel. Daar moet ik goed over nadenken. (Daarnaast weet ik nog niet of het überhaupt mogelijk is om eerder dan afgesproken te stoppen met mijn vrijwilligerswerk hier).

Het is een lastige beslissing. Aan de ene kant wil ik ergens niet dat het Afrika-avontuur voorbij is. En ja, ik ben me ervan bewust dat dat niet ontegenstrijdig met het wat minder florissante beeld dat ik hier schetste. Ik weet ook allemaal niet wat ik wil. En dat vind ik echt leuk om te merken. Het voelt alsof ik mijn komende tijd helemaal anders kan maken door de beslissing die ik neem. Dat voelt gaaf. En dat ik het eigenlijk niet weet is nog gaver. Dat betekent dat dit onontgonnen gebied van mijn psyche is. Voor deze beslissingen heb ik nog geen automatische piloot. Ik moet de criteria nog uitzoeken. Dat heb ik echt gemist, zonder dat ik het wist. Zo’n avontuurlijk, onbepaald leven vind ik veel leuker dan ik had gedacht.