Alexandrië

De laatste dagen heb ik doorgebracht in Alexandrië. AIESEC had voor de stagiaires en vrijwilligers een weekendtrip naar deze kuststad georganiseerd. Voor de duidelijkheid: AIESEC is, zeg maar, de studenten-bemiddelingsorganisatie via welke ik vanuit Nijmegen deze Egyptische ervaring heb geregeld. Hiervoor moest ik in Nijmegen bij de lokale AIESEC solliciteren, om vervolgens in hun database met vacatures deze in Cairo te kiezen. Hierna solliciteerde ik bij de school en werd ik aangenomen. De lokale AIESEC hier regelt mijn huisvesting, helpt bij van alles en organiseert uitjes.

Zo ook één naar de kuststad Alexandrië. Samen met vier anderen (zie foto) vertrokken we vrijdag in alle vroegte: Leonie uit Duitsland, Quique uit Mexico, Farhan uit Pakistan en Nermeen namens AIESEC uit Egypte. Een vrolijk groepje. Ik merkte dat het een gigantisch voordeel is om iemand (Nermeen, in dit geval) mee te hebben die bekend is in de stad, de toffe plekken weet en de taal spreekt. Zonder dat hadden we als groepje buitenlanders nooit zoveel kunnen zien en doen als we dit weekend hebben gedaan. Het is praktisch een gratis tourguide.

Van tevoren keek ik erg uit naar de beroemde bibliotheek van Alexandrië. Deze bleek helaas niet zo buitengewoon: het is niet veel meer dan een moderne bibliotheek met wat monumentjes hier en daar en een paar kleine maar fijne musea in de kelder. Het voelt niet historisch, ontzagwekkend aan. De moskee aldaar bood een vergelijkbare ontnuchterende ervaring: er hing niet de verwachte sfeer van ontzag, heiligheid, reinheid, speciaalheid. In plaats daarvan gingen er continu telefoons af, mocht je praten en lagen er daklozen te slapen op het tapijt. Dit verbaasde me heel erg, omdat ik, op een bepaalde manier die me nog niet duidelijk is, de islamitische samenleving als gesloten ervaar, op een zekere wijze wantrouwend en disproportioneel veel waarde hechtend aan vorm en symbolen. Maar in de moskee was dat niet te merken. Het leek bijna alsof dit moskeegebouw is opgegeven als heilig instituut. Zo van: “Oke, vooruit,hier mogen jullie zien hoe wij leven en voorbij onze uiterlijke vorm en symbolen kijken en naar binnen.” Het resultaat daarvan is dat het nou juist níét die ervaring bied van kennisnemen van de islamitische cultuur, omdat je je voor je gevoel niet in een reine, uitzonderlijke plek bevindt maar eerder een verloederd aftreksel van een heilig gebouw. Dit in contrast met de koptische kerk: die was (wel) brandschoon, je moest er stil zijn, er hing echt een oke hier is iets speciaals aan de hand ik ben op een aparte plek-vibe. De citadel en het museum bevielen ook goed en gaven een goed beeld van de unieke geschiedenis van deze stad.

Die maakt het namelijk erg bijzonder om in Alexandrië te zijn. Alexandrië was een belangrijke stad in het Griekse en Romeinse Rijk, had daarna voornamelijk Christelijke bewoners en viel vervolgens in Islamitische handen. Dat maakt het een zeldzame stad. Van al die invloeden is wat terug te zien. Dat vind ik heel cool. Geschiedenis was vroeger altijd mijn favoriete vak – in zo’n stad als deze komt dat weer helemaal boven. Dat was het leukste van de trip.

Vergeleken met Cairo voelt Alexandrië aan als een meer welvarende en meer gevarieerde stad. De ligging aan de Middellandse Zee zorgt voor wat koelheid. Je waant je eerder in een Griekse kuststad. Vergeleken met Cairo is Alexandrië gevarieerder, schoner en spreken er meer mensen Engels.