Eerste dagen

Maandagavond rond een uur of negen kwam ik aan in Cairo. Ging allemaal goed, enzovoort. Maar voor wie het nog niet opgevallen was, ga ik jullie niet te veel vervelen met die triviale informatie. Er zijn namelijk veel interessantere dingen te delen. En als ik te veel typ, dan leest niemand het meer, want ja, dan is het saai. Dus ik skip de koetjes en kalfjes.

Als je met mensen uit een andere cultuur praat, bestaan er geen koetjes en kalfjes. Geen dingen die je vraagt om het vragen, zegt om te zeggen, of naar gaat zitten luisteren zonder goede reden. Omdat zij een heel andere manier hebben van naar de wereld kijken en het samen-leven organiseren, kunnen er compleet andere en erg boeiende gesprekken ontstaan. Die andere manier van leven en denken vind ik razend boeiend om te verkennen en over te leren.

Zo lijken er in Egypte niet echt regels te bestaan en lijkt iedereen altijd tijd en zin te hebben om te chillen. Werk is optioneel. Ze snappen ook niet dat wij zo’n waarde hechten aan presteren en produceren. Nog voordat ik maandagavond in mijn bed lag kreeg ik in twee gesprekken al de vraag of ik even kon uitleggen waarom Europeanen toch altijd zo hard werken.

Na zo’n 48 uur hier in Egypte snap ik deze instelling wel. Deze mensen hebben het materieel minder goed dan wij in Europa, maar al hun basisbehoeften zijn voorzien. Het is niet heel raar gedacht dat je beter thee kan gaan drinken, shisha gaan roken en spelletjes kan gaan spelen, dan gaan werken, als je al genoeg geld hebt om te voorzien in je eigen behoeften en die van je familie.

Zo zat ik dinsdagochtend om 11:30 al in de coffeeshop (dat is hier iets anders dan bij ons) te praten over IS en de islam. Het was zo gezellig met deze man die ik op straat ontmoette (ik dacht dat het een verkoper was, maar volgens mij nu was het gewoon een bijzonder en goed mens die gewoon wilde chillen) dat hij me uitnodigde om bij hem thuis met zijn familie het avondeten te nuttigen, in een dorpje buiten Cairo, een uur rijden. Ik kreeg het idee dat dat in deze cultuur een grote eer is, om bij iemand thuis uitgenodigd te worden. “Huis” is hier veel meer een afgesloten/gescheiden domein. We staken per pond de nijl over en reden over de meest onmogelijke landweggetjes tussen de dieren door. Hij vertelde me dat hij me het echte Egypte wilde laten zien. Ik vroeg hem het hemd van het lijf, en soms had ik het idee dat ik misschien iets te ver was gegaan – ik heb gemerkt dat de revolutie van 5 jaar geleden de neiging heeft om sterke emoties op te roepen. Interessant, meer over te weten komen.

Ook vandaag heb ik de hele dag rondhangend doorgebracht, met iemand die me introduceerde in de lokale sportschool (fitnessen met oerlelijke Arabische muziek op de achtergrond terwijl je merkt dat het zitkussen van je bankje niet vast zit maar gewoon los op de metalen romp van het bankje blijkt te liggen “heeft ook wel wat”) en daarna met een Palestijnse PhD in Egyptologie die me aansprak omdat we beide werden lastiggevallen door dezelfde verkoper.

Vandaag vielen me dezelfde twee dingen op als gister: Egyptenaren zijn ontzettend gastvrij en vinden chillen belangrijk; het verbaast me – met mijn Europese achtergrond – dat mensen hier altijd wel meerdere uren thee willen en kúnnen drinken, schijnbaar zonder “verplichtingen” (ik krijg steeds meer de indruk dat hier niet doen aan verplichtingen), plekken waar ze moeten zijn, stress of drukte. De Egyptische prioriteiten bevallen me wel.